مزارات ایران و جهان اسلام

سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های ایران جهان اسلام (امامزاده ، بقعه، آرامگاه، مقبره، مزار، گنبد، تربت، مشهد، قدمگاه، مقام، زیارت، معرفی عالمان انساب، کتابشناسی مزارات و زیارت و انساب

مزارات ایران و جهان اسلام

سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های ایران جهان اسلام (امامزاده ، بقعه، آرامگاه، مقبره، مزار، گنبد، تربت، مشهد، قدمگاه، مقام، زیارت، معرفی عالمان انساب، کتابشناسی مزارات و زیارت و انساب

مزارات ایران و جهان اسلام
سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های جهان اسلام (معرفی بیش از چهل هزار زیارتگاه)
جستجو



در اين وبلاگ
در كل اينترنت
آخرین نظرات
خبرنامه
برای عضویت در خبرنامه وبسايت ایمیل خود را در کادر ذيل وارد نموده و دکمه ارسال به خبرنامه را بزنید. پس از تکميل مراحل ثبت نام و دريافت اولين ايميل از خبرنامه، روي لينک فعال سازي کليک نمائيد.

لطفا آدرس ايميل خود را وارد کنيد:

FeedBurner

طبقه بندی موضوعی

این مقبره در میان گورستان شهدای عمومی شهر بهار واقع شده و بسیار مورد توجّه اهالی است.

مقبره آیة الله بهاری در سال 1405 هـ . ق احداث شده و پلان آن مربّع شکل و به ابعاد 5/9×5/9 متر است. این مقبره از سنگ مرمر است و قسمت داخل آن با کتیبه‌هایی از آیات قرآنی بر روی کاشی لاجوردی تزئین گردیده است و زیر سقف آن به سبک بقاع اواخر قاجار آئینه‌کاری شده و جلوة خاصی یافته است.

ضریح فلزی بر روی مقبره قرار دارد و سایر قسمت‌های بنا با سنگ مرمر پوشیده شده است.

این بنا به شمارة 16484 و در تاریخ 27/8/1385 به ثبت آثار ملّی و تاریخی رسیده است.

ولادت: عارف سالک، عالم ربّانى، حکیم فرزانه، مجتهد عادل، فقیه نامدار، حضرت آیت اللَّه شیخ محمّد بهارى در خانواده‏اى اصیل و مذهبى چشم به جهان گشود. او فرزند میرزا محمّد بهارى، از ستارگان تابناک آسمان علم و عرفان است. بهارى در سال 1265 هـ . ق. در شهر بهار از توابع همدان متولّد شد. حاج میرزا محمّد بهارى که مردى وارسته بود، داراى سه پسر به نام‏هاى: صادق، فرخ و محمّد و یک دختر به نام خانم داشت. همسر وى، زنى با ایمان بود. حاج میرزا محمّد کاسب بود و وضعیّت مالى نسبتاً خوبى داشت. از قراین و شواهد پیداست که او از راه خرید و فروش و کشاورزى، امرار معاش مى‏کرد.

آغاز تحصیلات: شیخ محمّد بهارى همراه حاج شیخ محمّد باقر بهارى به مکتب خانه ملاعبّاس على در بهار رفته و خواندن و نوشتن را آموخت و قرائت قرآن و احکام شرعى را فرا گرفت.

او علاقه زیادى به آموختن علم داشت. وى در نوجوانى دروس حوزوى را نزد ملا جعفر بهارى فرا گرفت. ملا جعفر دانشمندى وارسته بود که براى تأمین مخارج زندگى خویش، از وجوهات شرعیّه استفاده نمى‏کرد. او از راه کشاورزى، امرار معاش مى‏نمود. این مرد الهى گذشته از این‌که از مدارج علمى بالایى برخوردار بود زاهدى با تقوا نیز بود. ضمیر پاک، قلب مطمئن و آرامش خاطر از ویژگى‏هاى اخلاقى وى بود. گویا شکل‏گیرى پایه‏هاى اوّلیه علمى ـ عرفانى شیخ محمّد بهارى و آیت اللَّه حاج شیخ محمّد باقر بهارى در کلاس درس ملا جعفر بوده است.

عزیمت به بروجرد: شیخ محمّد بهارى پس از اتمام تحصیلات مقدماتى در همدان، براى ادامه تحصیل به بروجرد عزیمت مى‏کند و در درس آیت اللَّه حاج میرزا محمود بروجردى، پدر آیت اللَّه العظمى آقا حسین بروجردى  شرکت مى‏کند. او پس از اخذ درجة اجتهاد در 32 سالگى، به زادگاه خود برمى‌گردد. وى مدّت کوتاهى در بهار به ارشاد مردم مى‏پردازد و دوران جوانى، همراه پدر به زیارت اماکن مقدّس در عراق مى‏رود.

هجرت به نجف اشرف: شیخ محمّد بهارى در سال 1297 هـ . ق، براى ادامه تحصیلات وارد حوزة علمیّه نجف اشرف مى‌گردد. وى در نجف از ملازمان درس آخوند ملا حسینقلى همدانى و از شاگردان ممتاز او بود. آخوند همدانى درباره‏اش فرمود:

«حاج شیخ محمّد بهارى، حکیم اصحاب من است».

بهارى در درس عارف کامل و استاد بى نظیر عرفان، آخوند ملا حسینقلى شوندى در جزینى همدانى (متوفّاى 1311 هـ . ق) شرکت مى‏کنند و تا زمان وفات آن مرد بزرگ از محضر پر فیضش بهره‏مند مى‏شود. حاج شیخ محمّد بهارى در نجف دچار بیمارى مزمن مى‏شود. پزشکان راه علاج او را تغییر آب و هوا مى‏دانند. وى به سفارش پزشکان، به ایران برمى‌گردد و مدّتى در مشهد ماندگار مى‏شود. بار دیگر تصمیم به سفر به نجف مى‏گیرد اما بدتر شدن وضعیّت جسمانى‌اش سبب بازگشت او به بهار مى‏شود و تا پایان عمر در این شهر اقامت مى‏گزیند.

اساتید: بهارى دروس مقدماتى را در زادگاهش، زیر نظر پدرش، نزد ملاعبّاسعلى بهارى و ملاجعفر به پایان رسانید. آن‌گاه براى ادامه تحصیلات به همدان رفت و در درس استاد اسماعیل همدانى و میرزا محمود طباطبایى شرکت کرد. سپس به بروجرد رفت و دروس فقه و اصول را نزد مرحوم حاج میرزا محمود بروجردى فرا گرفت و از وى اجازه اجتهاد گرفت. بهارى در سال 1297 هـ . ق. به نجف اشرف رفت و از آموخته‏هاى ملاحسینقلى شوندى بهره‏مند شد.

بهارى در عرفان و قرآن، از محضر آیت اللَّه العظمى آخوند ملاحسینقلى شوندى همدانى بهره‏ها برد. شاگردان مکتب تربیتى را بیش از 300 نفر ذکر کرده‏اند.

سیّد احمد کربلایى، سیّد ابوالقاسم اصفهانى، شیخ محمّد بهارى همدانى، دولت آبادى، شیخ باقر آقا موسى، میرزا جواد آقا ملکى تبریزى، سیّد محمّد سعید حبوبى، شیخ آقارضا تبریزى، شیخ على (فرزند آخوند)، شیخ على قمّى، شیخ موسى شراره، از شاگردان مشهور آن عارف وارسته هستند. شیخ محمّد بهارى از برجسته‏ترین شاگردان آخوند ملا حسینقلى همدانى بودند. به تعبیر شیخ آقا بزرگ تهرانى، هو اجلهم اعظمهم. او شاگرد آخوند بود. آیت اللَّه سیّد محمّد حسین طهرانى او و سیّد احمد کربلایى را ممتازترین شاگردان آخوند همدانى دانست و دربارة سیّد احمد کربلایى فرمود: «از اعاظم فقهاء شیعه امامیه و از اساتید حکمت و عرفان الهى بوده است». اما در حکمت و عرفان او همین بس که پس از رحلت مرحوم عارف بى بدیل و حکیم و مربى و مدرس و فقیه بى نظیر حضرت آیت اللَّه آخوند ملا حسینقلى همدانى ـ رضوان اللَّه
تعالى علیه ـ در نجف اشرف، با عدیل و هم ردیف خود،
مرحوم شیخ محمّد بهارى در میان 300 تن از شاگردان آن مرحوم، سرآمد و شاخص بود. پس از مهاجرت بهارى به همدان، سیّد احمد کربلایى، یگانه عالم اخلاق و مربى نفوس در طى طریق الهى و سیر در معارج و مدارج کمال نفس انسانى و ایصال به کعبه مقصود و حرم معبود بود. شیخ محمّد بهارى و حاج سیّد احمد کربلایى از تربیت شدگان مکتب عرفان آخوند ملا حسینقلى همدانى
و از شاگردان توانمند او بودند. آخوند ملا حسینقلى همدانى عرفان را از آیت اللَّه آقا سیّد على شوشترى آموخته بودند و سیّد على شوشترى نیز از مردی بنام «جولا».

حاج سیّد محمّد حسین طباطبایى قاضى مى‏نویسد: من از پدرم پرسیدم: «شما عرفان را از که اخذ کرده‏اید؟ فرمودند: از مرحوم سیّد احمد کربلایى طهرانى. عرض کردم او از چه کسى؟ فرمودند: از آقا سیّد على شوشترى. عرض کردم: او از چه کسى؟ فرمودند: از «جولا» عرض کردم: او از چه کسى فراگرفته؟ ایشان با تغیر فرمودند: من چه دانم! تو مى‏خواهى سلسله درست بکنى».

اخلاق و کرامات شیخ محمّد بهارى: اسرار الهى در دل تابناک بهارى موج مى‏زد. آن بزرگوار از حیث اخلاق، متواضع، مؤدّب و در حفظ آداب معاشرت و سعه صدر، سعیى بلیغ مى‏نمود.

بهارى در اخلاق، حسن رفتار، حلم، بردبارى و خوش خلقى
از بین شاگردان مرحوم آخوند، زبان زد و نمونه و بارز بود. او در نجف، شیوه تربیتى استادش را ادامه داد. بسیارى از عالمان و تاجران ایرانى، عرب و هندى شیوه سلوک و خودسازى را از او طلب مى‏کردند وى نیز با کمال گشاده رویى و مهر و محبت، شفاهى
یا کتبى آنان را هدایت و ارشاد مى‏نمود و بدین ترتیب مکتب
آخوند را استمرار و تداوم مى‏بخشید. میرزا جواد آقا ملکى تبریزى که از بزرگان اهل معرفت زمان خویش بود، دربارة استاد خویش، آخوند همدانى مى‏نویسد:

در یک برخورد اعجاب‏انگیز، مرحوم آخوند یک فرد منحرف را دگرگون مى‏ساخت. گویند: آقایى آمد نزد مرحوم آخوند و ایشان او را توبه دادند. در عرض 48 ساعت بعد، وقتى که آن مرد آمد به گونه‏اى متحوّل شده بود که باورمان نمى‏شد که این همان آدم چند ساعت پیش باشد.

آیت اللَّه شیخ محمّد بهارى همانند استاد گرانقدرش بود. او در همان برخورد اوّل، طرف مقابل را مجذوب و شیفته خود مى‏ساخت. او روزى در نجف اشرف، با جمعى از طلّاب در محوّطه حیات مدرسه ایستاده بود. رهگذرى جسارتى به طلّاب مى‏نماید. طلبه‏ها
درصدد پاسخ به توهین او بر مى‏آیند، اما بهارى مى‏گوید: او
را به من واگذارید. بهارى به رهگذر مى‏گوید: آیا نخواهى مرد؟
آیا وقت آن نرسیده است که از خواب غفلت بیدار شوى؟ آن مرد نگاهى به پشت خود مى‏کند و خطاب به بهارى مى‏گوید: چرا،
چرا؟ اتّفاقاً موقعش رسیده است! او در حضور بهارى توبه مى‏کند
و تحوّل و انقلابى درونى در او پیدا مى‏شود و از زهّاد و عبّاد و از اوتاد زمان خود مى‏شود.

شاگردان: شاگردان شیخ محمّد بهارى در حوزة علمیّه نجف، ضمن تحصیل علوم دینى، به تدریس نیز مشغول بودند. عارف فرزانه، شیخ لطیف بهارى (فرزند ملا درویش) از شاگردان او بود. شیخ لطیف از عارفان و عالمان ربّانى زمان خود به شمار مى‏رفت. بهارى در ملاقات با اهالى شهر بهار، از معنویّت، زهد و عرفان وى بسیار تعریف کرد. مرحوم شیخ محمّد بهارى شاگردان بسیارى داشت نامه‏هاى وى که در کتاب تذکرة المتقین گرد آمده است، خود حکایت از این مدعاست.

آثار: آثار علمى آیت اللَّه شیخ محمّد بهارى منحصر به مکاتباتى است که براى شاگردان خود نگاشته است. تعدادى از این مکاتبات ارزشمند در کتاب تذکرة المتقین به گرد آمده است. مى‏نویسد: «این بنده از حضرت آیت اللَّه العظمى خامنه‏اى (مدظله العالى) شنیدم که فرمودند مرحوم شیخ محمّد بهارى افزون بر کتاب تذکرة المتقین، نوشته یا نوشته‏هاى دیگرى نیز داشته است».

شیخ آقا بزرگ تهرانى در کتاب ارزشمند الذریعه الى تصانیف الشیعه، از کتاب «منشآت» بهارى یاد مى‏کند و مى‏نویسد: منشآت بهارى الهمدانى النجفى الحاج شیخ محمّد بهارى به طبع تهران.

کتاب دیگرى به نام «کتاب القضاء» را نیز به شیخ محمّد بهارى نسبت مى‏دهند. بهارى از نظر علمى به درجات عالى و اجتهاد رسیده بود و شاگردان بسیارى نیز تربیت کرده بود. اگر آثار مکتوب و قلمى کمتر از ایشان به یادگار مانده است، نشان از توجّه وى به تربیت شاگردان و رجال دینى و اهتمام خاص در سیر و سلوک وى است، به گونه‏اى که کتاب تذکرة المتقین، دستور العمل و نسخه عرفانى و تهذیب نفس براى شاگردان است.

مسلک عرفانى: اهل سیر و سلوک و عرفان در سیر تکاملى و تهذیب و تزکیه روح که زمینه شهود را فراهم مى‏کند، شیوه‏ها و روش‏هاى متفاوتى داشتند که به برخى از روش‌ها اشاره مى‏شود.

بنا بر آثار به جا مانده از بهارى وى جزء دسته دوّم مى‏باشد، یعنى او بعد رجاء را بر بیم او غلبه مى‏داد. در این زمینه، علّامه آیت اللَّه سیّد محمّد حسین حسینى طهرانى مى‏نویسد:

در حقیقت باز گشت ادب به سوى اتخاذ طریق معتدل بین خوف و رجاء است و لازمه عدم رعایت ادب کثرت انبساط است که چون از حد درگذرد مطلوب نخواهد بود. مرحوم حاج میرزا على آقا قاضى ـ رضوان اللَّه تعالى علیه ـ مقام انبساط و ارادتش غلبه داشت بر خوف ایشان. و هم چنین مرحوم حاج شیخ محمّد بهارى  این طور بود. در مقابل حاج میرزا جواد آقا ملکى تبریزى  مقام خوفش بر رجاء و انبساط غلبه داشت و این معنى از گوشه و کنار سخنانش مشهود و پیداست. هر کسى که امیدوارى و انبساط او بیشتر باشد، او را «خراباتى» و هر که خوف او افزون باشد، او را «مناجاتى» نامند؛ ولى کمال در رعایت اعتدال است. از حائز بودن کمال انبساط در عین حا کمال خوف و این معنى فقط در گفتار و کردار و قول و فعل ائمه اطهار Œ موجود است. بهارى در این مشرب عرفانى از استاد خود، آخوند همدانى پیروى کرده است.

وفات: آیت اللَّه شیخ محمّد بهارى در نجف مریض شد و به سفارش پزشکان، به ایران بر مى‏گردد. عازم مشهد مى‏شود.
او مدّتى بعد، قصد بازگشت به نجف اشرف مى‏کند که شدّت
یافتن بیمارى، او را از این تصمیم منصرف مى‏سازد و او ناچار
به زادگاهش، بهار بر مى‏گردد و در نهم ماه مبارک رمضان
1325 هـ . ق. روحش به رضوان الهى پر مى‏کشد و پیکر پاکش در شهر بهار به خاک سپرده مى‏شود.

علّامه شیخ آقا بزرگ تهرانى، تاریخ وفات شیخ محمّد بهارى را نهم ماه مبارک رمضان سال 1325 هـ . ق. داند و مى‏فرماید: در تاریخ وفات مرحوم بهارى، این گونه وارد شده است: «آه خزان شد گل و بهار محمّد». مرقد منور آن مرحوم هم اکنون در میان بیش از 160 تن از شهیدان سرافراز و گلگون کفن انقلاب اسلامى و جنگ تحمیلى عراق علیه ایران، در باغ بهشت شهداى بهار، زیارتگاه مردم است. یکى از بزرگان نقل کرده‏اند: اطرافیان بهارى در زمان حیاتش، به ایشان پیشنهاد مى‏کنند بعد از رحلتش، جنازه‏اش را به نجف منتقل کنند و در آن‌جا به خاک بسپارند. ایشان با قاطعیت مى‏گوید: مرا در گورستان شهر بهار دفن کنید. چون مى‏خواهم کنار شهیدان باشم. آرامگاه وى زیارتگاه مردم از شهرهاى مختلف کشور است. گاه اشخاص گرفتار و حاجتمند براى رفع گرفتارى و برآورده شدن حاجات خویش، به آستان مبارک و شفابخش آن ابرمرد زهد و تقوا، روى امید مى‏آورند. کرامات فراوانى نیز در این زمینه از ایشان نقل و مشاهده شده است!

 

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی