مزارات ایران و جهان اسلام

سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های ایران جهان اسلام (امامزاده ، بقعه، آرامگاه، مقبره، مزار، گنبد، تربت، مشهد، قدمگاه، مقام، زیارت، معرفی عالمان انساب، کتابشناسی مزارات و زیارت و انساب

مزارات ایران و جهان اسلام

سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های ایران جهان اسلام (امامزاده ، بقعه، آرامگاه، مقبره، مزار، گنبد، تربت، مشهد، قدمگاه، مقام، زیارت، معرفی عالمان انساب، کتابشناسی مزارات و زیارت و انساب

مزارات ایران و جهان اسلام
سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های جهان اسلام (معرفی بیش از چهل هزار زیارتگاه)
جستجو



در اين وبلاگ
در كل اينترنت
آخرین نظرات
خبرنامه
برای عضویت در خبرنامه وبسايت ایمیل خود را در کادر ذيل وارد نموده و دکمه ارسال به خبرنامه را بزنید. پس از تکميل مراحل ثبت نام و دريافت اولين ايميل از خبرنامه، روي لينک فعال سازي کليک نمائيد.

لطفا آدرس ايميل خود را وارد کنيد:

FeedBurner

طبقه بندی موضوعی
۰۷ خرداد ۹۳ ، ۰۱:۵۶

امامزاده احمد بن موسی کاشان

بقعة با شکوه این امامزاده در خیابان علوى جنب خانة تاریخى طباطبایى ‏هاى شهر کاشان واقع شده است و مشهور به «امامزاده سلطان میراحمد و احمد بن موسی المبرقع»، می‌باشد.

بنایى مفصّل و داراى صحن، ایوان، بارگاه، رواق‏هاى وسیع و گنبد مخروطى شکل دوازده ترک، به همراه کاشى معرّق دورة صفوى مى‏باشد. از کتیبة کاشى دور گنبد، این کلمات باقى مانده و خوانده مى‏شود: «... مشرف شدند این گنبد عالى صدر مکرم و معظّم امیر نظام بن حسین بن... کاشى... فى 941».

کاشى‏کارى‏هاى جلوى ایوان بزرگ و دو گلدستة طرفین آن در دورة قاجاریّه تجدید بنا شده است.

قبر برجستة امامزاده که درون ضریح چوبى مشبّکى ساخته شده، از قدیم الایّام با کاشى‏هاى گرانبهاى عهد مغول پوشش و تزیین یافته بود ولى در اوایل قرن حاضر، شبانه ربوده شد. روى ازاره‏هاى داخل رواق‏ها، مقدارى از کاشى‏هاى خشتى معمولى زمان صفوى باقى مانده است.

در مدخل صحن وسیع جلوی ایوان شمالى، آب انبار بزرگ قدیمى قرار دارد که گنبد آجرى آن در خارج صحن واقع شده است. از اشیاى نفیس و قدیمى موجود در بقعه، پنج جفت درب منبّت کارى شدة تاریخ‏دار است که از آن نگهدارى مى‏شود و به شرح ذیل مى‏باشد:

1. درِ ایوان بزرگ به بقعه که روى آن چنین کنده کارى شده است: «انما یعمر مساجد اللَّه‏

حامى دین مبین احمد که هست‏           نــام او سـر دفتر اهـل صــفا

کــرد نـذر روضة سلطان دین‏             ایـــن در دار البقاى دلگشــا

آن‏کـــه از درگــاه عــام او              حاجت ارباب حاجت شد روا»

2. روى یک لنگة در دیگر نوشته است:

«قال النبى صلى اللَّه علیه و آله أنا مدینة العلم و على بابها، الخواجه مظفر الدّین مسعود بن الخواجه قوام الدّین محمّد فى سنه احدى و اربعین و تسعمائة... وقف این آستانه متبرّکه کرد یار احمد بن خواجه احمد اردستانى».

3. بر لنگة چپ در ورودى به رواق نوشته است:

«الکامل بها الدولة والدّین.. رستم بیک خلد اللَّه ملکه فى سنة 933».

4. روى درى که مقابل ضریح قرار دارد، نوشته شده است:

«مرا مفتّح ابواب باب فتح نمود             درى ز عالم احسان به روى ما بگشود

الخواجه امیر مطهّر بن الخواجه معین الدّین شرف فى سنة 915».

5. بر کتیبة چهار طرف و لنگة در کوچک ضریح، این قصیده به تاریخ 1146هـ . ق به خطّ نستعلیق زیبایى کنده کارى شده است:

«اى بـارگاه محتــرمت قبـلة حـــرم‏                   وى مستجاب بر در تو هــر دعــا بود

ناکرده زایرت به ادب عــرض حاجتى‏                   در دل همان نهفته که حاجــت روا بود

از فیض خدمت تو خضر یافت زندگى‏                   وین اختــر آل زنـده به آب بقــا بود

مهـر سپهر موسى کاظــم کــه آفتاب‏                  با آفتــاب راى منیــرش ســـها  بود

ســلطان  امیر احمد محمود محتشــم‏                  شـــاهنشهى کـه رهبر شاه و گدا بود

اى بر در تـو خامة قدرت نوشته است‏                   کــاین در تمــنى و  بـاب الرضا بود

اى از در تو هر که در آید به اعتقــاد                    بى اشـــتباه در حـــرم  کــبریا بود

اجرام  چرخ غاشیه کش در رکاب تـو                   و اعیــان عرش بر در تو جبهه سا بود

کز تربیت به حسن وى از لطف بى قیاس‏                     در ظـــل بال جغــد پناه  همــا بود

لطـف تو اختصاص ندارد به این و آن‏                   بیگـــانه مستفیــض  چنـان آشنا بود

مقصـود آفرینش کون و مکــان تویى‏                    عالـــم طفیـل ذات شریفت به پا بود

آن پاک اعتقـــاد که در  کارهاى خیر                   هر چند جد جهــد کــند بى ریا بود

آراسـت دو مـرقد سالارى این ضریح‏                   او سـرورى که بر همه کس مقتدا بود

محکــوم حکـــم داور فـرمانبر نبى‏                    فــــرزانه‏اى که متقى و پارســا بود

فـــرخنده ذات نخبة سادات در صفا                    هاشـــم که شاخ نخلة سیّد رضا بود

دست و دل تو غیرت دریا و رشگ ابر                   وقــت عطا به سـائل و گاه سخا بود

شاها! کمینه چاکـــر تو خـادم درت‏                    شـایق که مــادح تو و کارش ثنا بود

دارد شـفاعت از تو طمع روز واپسین‏                   در عــــرصه‏اى که معرکة ماجرا بود

آمد چو این ضریح به پایان و شد تمام‏                  شـــایق که خـادم در دولت سرا بود

بگــرفت خامه و پى تاریخ آن نوشت‏                    چـــوبى حصار معدن علم خدا بود».

این بنا تحت شمارة 352 ، در زمرة آثار تاریخى و ملّى به ثبت رسیده است.

در سال 1382 هـ . ش میراث فرهنگى و گردشگرى، تمام ازاره‏هاى حرم مطهّر و رواق‏ها را با کاشى‏هاى آبى به صورت لانه زنبورى مرمّت نمود. ضریح چوبى منبّت‏دار نفیس را بر داشت و به جاى آن، ضریح عالى از آب طلا و نقره نصب کرد که در بالاى در آن، کتیبة ذیل قلمزنى شده است:

«ساخت تعویض ضریح مقدّس حضرت احمد بن موسى المبرقع بن جواد الأئمه در عهد جمهورى اسلامى ایران به رهبرى حضرت آیت اللَّه خامنه‏اى در سال 1421 هـ . ق به دست هیأت امنا زیارت به اتمام رسید».

دور تا دور بالاى ضریح، اشعارى در مدح امامزاده بر روى صفحة مینا کارى شده، قلمزنى گشته که به شرح ذیل است:

«اى مــرجع خلایــق و اى ملجأ امام‏   اى مظهــر ولایــت و اى سرور همام

اى بـارگــاه عــزّت عرش آسـتان تو  برتر ز نه فلک شــده در رتبت و مقام‏

هـى ز دودمان مبـرقع تـو اى جــناب‏  اى احمــد بن مــوسى زبده کــرام‏

سلـطان امیر احمد اى آن که از اشرف‏   مى‏زینبد افتخــار نمایى به  باب و مام‏

از فیض روح قدس تو بهــره مى‏برند    خرد و کلان و بنده و مولا و خاص و عام‏

شـــد خـاک آستان تو، توتیاى چشم‏   بردیده مى‏کشـند چنین خاک را عـظام‏

اى دل اگــر به دیـدة تحقیق بنگـرى‏    بینى صفاى خلد دریــن جـایگاه مدام‏

گویى که عرضه‏اى است ز جنات کاندرو    خــرم شـود روان و معطر شود مشام‏

شـد این ضریح ساخته در مرقد شریف‏ از سعى هیأت امـــناء در خـور مقام‏

تاریخ این ضریح چو مى‏خواست عاطفى‏      پولاد شــد ضــریح نو از بهر اختتام»

تمام زیر گنبد و دیوارهاى آن در سال 1378 هـ . ق به طرز بسیار با شکوهى آیینه کارى شده است.

در سال 1373 هـ . ش از سوى حرم مطهّر حضرت معصومه … ، در زیبایى به آستانة احمد بن موسى اهدا گردید که در ابتداى ورودى بقعه نصب شده است. در ایوان ورودى بقعه، سه ردیف پنجرة فولادى نصب مى‏باشد که در روزهاى ازدحام، از همان جا متوسّل مى‏شوند. قبر حضرت آیت اللَّه سیّد خلیل حسینى کلهرى کاشانى، فرزند آقا میر سیّد محمّد در صحن امامزاده است.

با وجود آن‏که کتیبه‏هاى قدیمى حکایت از موسوى بودن خفته در مزار دارد و حتّى حسن نراقى نیز در نوشته‏هاى خود این امامزاده را به عنوان «بقعة سلطان میر احمد بن موسى بن جعفر(ع)» مورد بررسى باستان‏شناسى قرار داده است، معلوم نیست به چه دلیل و با کدام مدرک، نسب امامزاده از سوى هیأت أمنا به احمد بن موسى المبرقع برگردانده شده است؟! این در حالى است که طبق اسناد موجود، احمد بن موسى المبرقع در شیراز وفات نموده و اینک آرامگاه او در آن جا به شاهچراغ مشهور است. از طرفى، احمد بن موسى بن جعفر(ع) نیز در اسفراین صاحب گنبد و بارگاه مى‏باشد و به طور قطع، در این بقعه (کاشان) مدفون نمى‏باشد و یکى از نوادگان امام هفتم(ع) با حذف چند واسطه با وى خلط شده است.

          

نظرات  (۲)

آقای دکتر آقای نسب شناس امام موسی بن جعفر علیه السلام با حضرت موسی المبرقع علیه السلام یکی نیست موسی المبرقع فرزند امام جواد علیه السلام هستند.م
سلام برادر خدا قوت خواستم ازتون درخواستی کنم امام زاده خلیل اکبر بن احمد در استان لرستان در کتب انساب آمده جد ما است .خدا خیرتون بده من دسترسی به کتب انساب ندارم .با تشکر .ضمنا در قرن ششم و هفتم است و به آثار تاریخی هم رسیده .انشاالله از خجالتتون بیایم بیرون

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی