مزارات ایران و جهان اسلام

سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های ایران جهان اسلام (امامزاده ، بقعه، آرامگاه، مقبره، مزار، گنبد، تربت، مشهد، قدمگاه، مقام، زیارت، معرفی عالمان انساب، کتابشناسی مزارات و زیارت و انساب

مزارات ایران و جهان اسلام

سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های ایران جهان اسلام (امامزاده ، بقعه، آرامگاه، مقبره، مزار، گنبد، تربت، مشهد، قدمگاه، مقام، زیارت، معرفی عالمان انساب، کتابشناسی مزارات و زیارت و انساب

مزارات ایران و جهان اسلام
سایت علمی پژوهشی زیارتگاه های جهان اسلام (معرفی بیش از چهل هزار زیارتگاه)
جستجو



در اين وبلاگ
در كل اينترنت
آخرین نظرات
خبرنامه
برای عضویت در خبرنامه وبسايت ایمیل خود را در کادر ذيل وارد نموده و دکمه ارسال به خبرنامه را بزنید. پس از تکميل مراحل ثبت نام و دريافت اولين ايميل از خبرنامه، روي لينک فعال سازي کليک نمائيد.

لطفا آدرس ايميل خود را وارد کنيد:

FeedBurner

طبقه بندی موضوعی

بقعة این امامزاده در روستاى تکیه ناوه در ضلع جنوبى رودخانه شاهرود، جادّه شرقى ـ غربى طالقان و در دامنه شمالى ارتفاعات جنوبى منطقه طالقان واقع شده است. از آن‌جایی که شخص مدفون در بقعه را از فرزندان حضرت عبّاس ‰ می‌دانند لذا زائران فراوانی به این مکان مراجعه می‌نمایند.

امامزاده ابراهیم در مرکز بافت قدیم روستاى تکیه ناوه واقع شده است. داخل قابى که درون بقعة امامزاده نصب شده، شجرة امامزاده را چنین بیان مى‏کند: «السّلام علیک یا امامزاده ابراهیم على ابن ابوالفضل العبّاس امیرالمؤمنین ‰».

بناى امامزاده شامل برج مقبره شکلى است که در حال حاضر، از داخل مدوّر به نظر مى‏رسد و داراى گنبد تخم مرغى مى‏باشد که از داخل با ملاط گچ اندود شده و تا ارتفاع یک متر از کف با سنگ مرمرِ سفید پوشیده شده است. روى قبر امامزاده، معجر فلزى نوسازى نصب کرده‏اند که هیچ ویژگى هنرى ندارد. در ضلع شمالى مقبرة اصلى، اتاق نسبتاً بزرگى است که داراى پلان مربّع بوده و در وسط آن چهار ستون در یک ردیف و در جهت شمال ـ جنوب تعبیه گردیده که ضمن تقسیم کردن فضاى اتاق به دو قسمت، بار سقف را نیز تحمّل مى‏نماید.

نماى خارجى برج با سیمان سفید اندود شده و روى گنبد آن با ورق آلومینیومى طلایى رنگ پوشیده شده است. حیاط امامزاده در سطحى حدود پنج متر پایین‏تر از سطح مقبره اصلى قرار دارد. براى طى این ارتفاع پلّکانى در سمت شمال شرقى احداث شده و دو طبقه ایوان در سمت شمال و غرب آن با ستون‏هاى چوبى و فلزى، که بخشى از آن‏ها در سال‏هاى اخیر با نماى آجر سه سانتى تزیین شده، تعبیه گردیده است و زوّار و مشتاقان ایشان در آن‏ها اقامت مى‏نمایند.

هر چند که در یکى دو دهه اخیر براى آبادانى مقبره امامزاده ابراهیم اقداماتى انجام شده است، امّا با این حال، از وضعیّت خوبى برخوردار نیست.

شاید یکی از دلایل این وضعیّت، عدم نظارت اوقاف و امور خیریّه و یا کم کاری هیأت امنای قبلی و یا عدم درآمد امامزاده باشد.

گنبد فلزى مقبرة اصلی، پوشش شیروانى اتاق الحاقى به مقبره که موجب اختفاى گنبد شده است، الحاقات ناموزون و نامتناسب به بناى اصلى در گرداگرد آن، از جمله مواردى مى‏باشد که شایسته است به آن توجّه جدّى مبذول نمود. با توجّه به ویژگى‏هاى معمارى بناى مقبره امامزاده ابراهیم در روستاى تکیه ناوه و یافتن نمونه سفال‏هایى در قبرستان شرقى روستا، قدمت این محلّ را در قرون اوّلیّه اسلام مى‏توان، تعیین کرد.

در 280 مترى ضلع جنوب شرقى روستاى تکیه ناوه و امامزاده ابراهیم درخت سرو کهن‏سالى وجود دارد که به نظر مى‏رسد بالغ بر 800 سال از عمر آن مى‏گذرد. بخشى از این درخت کهن‏سال خشکیده، بخشى از تنة اصلى شکاف برداشته و افتاده و بخش عمدة ریشه آن بر اثر فرسایش تپّه‏اى که درخت روى آن قرار دارد، از خاک بیرون افتاده است.

اهالى روستاى تکیه ناوه این درخت را چهل دختران مى‏نامند و معتقدند که این چهل دختر از مشتاقان امامزاده مى‏باشند که به عشق وى در نزدیکى مقبره امامزاده آرمیده‏اند و در شب‏هاى با معنویّتی نظیر «شب قدر» و بر حسب سنّت دیرینه در 25 فروردین هر سال به قصد زیارت امامزاده از محلّ خود خارج و با لباس سفید به آن جا مى‏روند. حاصل خروج آنان بوى عطر دلاویزى است که همه فضا را در برمى‏گیرد و همه آن را درک مى‏کنند. به همین علّت، در بیست و پنجم فروردین هر سال بیشترین زایر در این امامزاده گرد هم مى‏آیند.

کنار این سرو کهن‏سال و در جهت شمال آن، قبرستان وسیعى در جهت شمال ـ جنوب وجود دارد که حدود 35 متر عرض آن و حدود 110 متر طول آن مى‏باشد. در سطح این قبرستان سفال‏هاى پراکنده‏اى از قرون اوّلیّه اسلامى دیده مى‏شود که حاکى از قدمت این محل مى‏باشد.

این بناى ارزشمند به شماره 7230 در تاریخ 12/11/1381 در فهرست آثار ملّى و تاریخی به ثبت رسیده است.

ابواسماعیل ابراهیم طباطبا به هنگام شمارش مهاجرین به شهررى و نواحى آن مى‏نویسد: «اولاد ابراهیم بن محمّد اللحیانى بن عبداللَّه بن عبیداللَّه بن حسن بن عبیداللَّه بن ابى‏الفضل العبّاس ‰» در شهررى بوده‏اند. او ظاهراً این مطلب را از شیخ‏الشرف عبیدلى نسّابه ذکر نموده که مى‏نویسد: «و ابراهیم بن محمّد، اعقب بطبرستان والرى» اگر چه این جمله نمى‏تواند دال بر سکونت سیّد ابراهیم عبّاسى علوى در شهررى باشد، امّا بعید نیست که از نوادگان او کسى در این بقعه آرمیده باشد.

براساس باورهای مردم، امامزاده ابراهیم را در حالی که زخمی بر پیشانی داشته، سلیمان نامی در میان باغ‌ها و مزارع طالقان می‌بیند، امامزاده به او می‌گوید که من چند روزی است در این روستا مانده و سپس از دنیا می‌روم. او به سلیمان متذّکر می‌شود که، بعد از فوت من تابوت مرا به تنهایی همراهی کن، تابوت به هر جا رفت مرا در همان جا به خاک بسپار. تابوت به این تیه (تکیه ناوه) می‌رسد و سلیمان نیز محل دفن را آماده می‌بیند و امامزاده را در همان جا به خاک می‌سپارد.

نظرات  (۱)

۰۶ دی ۹۳ ، ۱۵:۱۲ علی شیری
ممنون از اطلاعات شما
پاسخ:
متشکرم از دقت و حسن انتخاب شما .

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی